Leger des Heils verhuurt helft van Foyer Hoofddorp
dinsdag, 14 maart 2006
Het Leger des Heils huurt nu 3 etages van Ymere en doet de onderverhuur en begeleiding van de bewoners. Zij zullen tijdelijk in dit foyer verblijven tot zij voldoende zelfstandig zijn hun weg te vervolgen. Bij een feestelijke bijeenkomst in februari was ook mw. Saskia Stuiveling aanwezig. Stuiveling, die voorzitter is van de Algemene Rekenkamer, begon zo haar verhaal:"Ik neem mijn petje af voor dit project en voor de jongeren die hun toekomst in eigen hand nemen, door in Vast en Verder te stappen."
Vasthouden en laten gaan
Het kunstwerk De dolende ridders op de gevel van het roodbruin bakstenen flatgebouw van vijf etages symboliseert de activiteiten die er plaatsvinden. Kunstenares Vanessa Jane Phaff maakte twee ridderfiguren die zich vanuit een verschillende uitgangspositie richten op hetzelfde punt van de gevel. De organisaties die samenwerken in de begeleiding van de jongeren die hier wonen, hebben verschillende uitgangsposities, maar richten zich op hetzelfde doel: een goede toekomst voor hen.
In het gebouw kunnen zesenveertig jongeren wonen in twintig eenpersoons HAT-eenheden en dertien tweepersoonswoningen. De bovenste drie etages worden door het Leger des Heils CWZW-Noord Holland gebruikt voor Vast en Verder. Dit gedeelte van de flat is op 17 februari officieel geopend. Commissioner Wim van der Harst en drs. Saskia Stuiveling, president van de Algemene Rekenkamer, onthulden het kunstwerk dat door drie bewoners is gemaakt.
Imane, Marino en Menno mochten daarvoor gebruikmaken van het atelier van kunstenaar Jan Polak. "Ik heb niet veel hoeven doen. De jongeren waren zelf erg enthousiast en hadden genoeg ideeën en creativiteit om er iets moois van te maken." De afbeelding op het drieluik gaat van een donkere linkerkant, over naar het licht aan de rechterkant.
"Kijk," wijst Imane (15) naar de donkere kant. "Dat staat voor alles wat er mis kan gaan in ons leven. In het midden wordt het lichter, daar gaan we de goede kant op." Het meisje woont sinds begin januari in Vast en Verder. "Ik woonde bij mijn ouders en ben weggelopen. Een tijdlang heb ik bij verschillende mensen geslapen, maar dat ging toch ook niet meer." Jeugdzorg heeft voor Imane een plaats bij Vast en Verder geregeld. "Mijn ouders zijn intussen met mijn broertje teruggegaan naar Marokko en willen niets meer met mij te maken hebben." Zij heeft wel wat moeite met de regels. De gedachte dat ze op een dag een eigen huisje zal hebben en een opleiding kan gaan volgen, houdt haar op de been. "Anders was ik misschien al weer weggeweest." Het meewerken aan het schilderij vond zij een uitlaatklep. Ze had nog nooit zoiets gedaan. Het 'mens-erger-je-niet-spel' in het lichte gedeelte van het kunstwerk is ook van haar. "Dat is voor mij de toekomst. Als het allemaal weer goed gaat en we als familie bij elkaar zitten en samen een spelletje spelen."
Marino (19) vertelt dat het schilderij het verleden, heden en de toekomst symboliseert. Zijn plek bij Vast en Verder is door zijn reclasseringsambtenaar geregeld. "Toen ik uit detentie kwam, kon ik geen werk krijgen. Wonen bij mijn ouders ging ook niet zo goed." Hij woont sinds eind november in deze woonvoorziening. "Hier hebben ze gezorgd dat ik een uitkering krijg en nu zijn we bezig om een baan te vinden. "De donkere kant heb ik gehad en ik zit nu ongeveer in het midden. Het licht staat voor als het goed gaat." Marino is ervan overtuigd dat hij op een dag in het lichte gedeelte zal staan. "We willen eigenlijk toch allemaal een diploma, werk en een eigen plek om te wonen. Daar moeten we komen en daar kom ik ook", zegt hij vol overtuiging. Marino heeft samen met Imane en Menno aan alle onderdelen van het kunstwerk gewerkt. Het schilderij krijgt een plaats op de gang van de derde etage van het flatgebouw.
In een van de flats op deze etage woont Rachel. Ze is hoogzwanger en samen met haar moeder en een vriendin toont ze vol trots haar flat. "De baby kan ieder moment komen", zegt zij. "De taxi om naar het ziekenhuis te gaan, heb ik al geregeld. Ik denk dat het vannacht wordt geboren."
De mix van verschillende flatbewoners die zelfstandig wonen en al dan niet begeleid worden voor bepaalde problemen, levert een spanningsveld op. Over en weer zijn er in de eerste maanden klachten geuit. Jongeren van Vast en Verder zouden voor rommel en overlast zorgen. Op hun beurt blijken zij ook slachtoffer van vernielingen en kennen zij bepaalde ongenode gasten in de flat niet eens. Bovendien reageerde een bewoner van een andere etage juist weer agressief op de jongeren én de leiding.De negatieve berichtgeving in de lokale media heeft het imago van het project geen goed gedaan. De problemen hebben wel gezorgd voor meer overleg.
Vasthouden en laten gaan
Het kunstwerk De dolende ridders op de gevel van het roodbruin bakstenen flatgebouw van vijf etages symboliseert de activiteiten die er plaatsvinden. Kunstenares Vanessa Jane Phaff maakte twee ridderfiguren die zich vanuit een verschillende uitgangspositie richten op hetzelfde punt van de gevel. De organisaties die samenwerken in de begeleiding van de jongeren die hier wonen, hebben verschillende uitgangsposities, maar richten zich op hetzelfde doel: een goede toekomst voor hen.
In het gebouw kunnen zesenveertig jongeren wonen in twintig eenpersoons HAT-eenheden en dertien tweepersoonswoningen. De bovenste drie etages worden door het Leger des Heils CWZW-Noord Holland gebruikt voor Vast en Verder. Dit gedeelte van de flat is op 17 februari officieel geopend. Commissioner Wim van der Harst en drs. Saskia Stuiveling, president van de Algemene Rekenkamer, onthulden het kunstwerk dat door drie bewoners is gemaakt.
Imane, Marino en Menno mochten daarvoor gebruikmaken van het atelier van kunstenaar Jan Polak. "Ik heb niet veel hoeven doen. De jongeren waren zelf erg enthousiast en hadden genoeg ideeën en creativiteit om er iets moois van te maken." De afbeelding op het drieluik gaat van een donkere linkerkant, over naar het licht aan de rechterkant.
"Kijk," wijst Imane (15) naar de donkere kant. "Dat staat voor alles wat er mis kan gaan in ons leven. In het midden wordt het lichter, daar gaan we de goede kant op." Het meisje woont sinds begin januari in Vast en Verder. "Ik woonde bij mijn ouders en ben weggelopen. Een tijdlang heb ik bij verschillende mensen geslapen, maar dat ging toch ook niet meer." Jeugdzorg heeft voor Imane een plaats bij Vast en Verder geregeld. "Mijn ouders zijn intussen met mijn broertje teruggegaan naar Marokko en willen niets meer met mij te maken hebben." Zij heeft wel wat moeite met de regels. De gedachte dat ze op een dag een eigen huisje zal hebben en een opleiding kan gaan volgen, houdt haar op de been. "Anders was ik misschien al weer weggeweest." Het meewerken aan het schilderij vond zij een uitlaatklep. Ze had nog nooit zoiets gedaan. Het 'mens-erger-je-niet-spel' in het lichte gedeelte van het kunstwerk is ook van haar. "Dat is voor mij de toekomst. Als het allemaal weer goed gaat en we als familie bij elkaar zitten en samen een spelletje spelen."
Marino (19) vertelt dat het schilderij het verleden, heden en de toekomst symboliseert. Zijn plek bij Vast en Verder is door zijn reclasseringsambtenaar geregeld. "Toen ik uit detentie kwam, kon ik geen werk krijgen. Wonen bij mijn ouders ging ook niet zo goed." Hij woont sinds eind november in deze woonvoorziening. "Hier hebben ze gezorgd dat ik een uitkering krijg en nu zijn we bezig om een baan te vinden. "De donkere kant heb ik gehad en ik zit nu ongeveer in het midden. Het licht staat voor als het goed gaat." Marino is ervan overtuigd dat hij op een dag in het lichte gedeelte zal staan. "We willen eigenlijk toch allemaal een diploma, werk en een eigen plek om te wonen. Daar moeten we komen en daar kom ik ook", zegt hij vol overtuiging. Marino heeft samen met Imane en Menno aan alle onderdelen van het kunstwerk gewerkt. Het schilderij krijgt een plaats op de gang van de derde etage van het flatgebouw.
In een van de flats op deze etage woont Rachel. Ze is hoogzwanger en samen met haar moeder en een vriendin toont ze vol trots haar flat. "De baby kan ieder moment komen", zegt zij. "De taxi om naar het ziekenhuis te gaan, heb ik al geregeld. Ik denk dat het vannacht wordt geboren."
De mix van verschillende flatbewoners die zelfstandig wonen en al dan niet begeleid worden voor bepaalde problemen, levert een spanningsveld op. Over en weer zijn er in de eerste maanden klachten geuit. Jongeren van Vast en Verder zouden voor rommel en overlast zorgen. Op hun beurt blijken zij ook slachtoffer van vernielingen en kennen zij bepaalde ongenode gasten in de flat niet eens. Bovendien reageerde een bewoner van een andere etage juist weer agressief op de jongeren én de leiding.De negatieve berichtgeving in de lokale media heeft het imago van het project geen goed gedaan. De problemen hebben wel gezorgd voor meer overleg.
Marcel Kooijman is eindverantwoordelijk voor de zorg binnen de CWZW Noord-Holland en begeleidt het project intensief: "Voor ons is het een winstpunt dat we in gesprek zijn gegaan met de woningcorporatie en buurtbewoners. We hebben concrete afspraken gemaakt.
Eens per zes weken hebben we overleg met de woningcorporatie. Bij geluidsoverlast zeggen we daar direct iets van en daar reageren onze jongeren goed op. Andere bewoners kunnen nu net als wij rechtstreeks bij de woningcorporatie klagen en reparaties worden direct uitgevoerd. Als er nu een deur niet goed sluit bijvoorbeeld, wordt die meteen gemaakt en kunnen onbevoegden niet meer zomaar binnenkomen."
Eens per zes weken hebben we overleg met de woningcorporatie. Bij geluidsoverlast zeggen we daar direct iets van en daar reageren onze jongeren goed op. Andere bewoners kunnen nu net als wij rechtstreeks bij de woningcorporatie klagen en reparaties worden direct uitgevoerd. Als er nu een deur niet goed sluit bijvoorbeeld, wordt die meteen gemaakt en kunnen onbevoegden niet meer zomaar binnenkomen."
Daarnaast is een rooster opgesteld voor jongeren van Vost en Verder die nu ervoor zorgen dat de flat en omgeving steeds opgeruimd blijven. "Sommigen balen heel erg van de klachten, want een deel van onze jongeren heeft nooit zelf iets veroorzaakt. Ook de rest wil gewoon een flat om normaal in te wonen." In het project moeten jongeren verschillende fasen doorlopen, waarvan de eerste vooral draait om observatie. In daarop volgende fasen moeten zij stap voor stap steeds meer leren zelfstandig te worden en verantwoordelijkheden te nemen. Daarbij gaat het om afspraken nakomen, tijdsbesef en gevoel voor planning ontwikkelen, gezond koken en zorgen voor vaste activiteiten overdag zoals school, cursussen of (vrijwilligers)werk. "Hier zie ik al aan sommige jongeren hoe trots ze zijn op het feit dat ze werk hebben en thuis kunnen komen in hun eigen kamer.
Het project is nog maar een paar maanden gestart, maar als ik die jongeren zie lopen, gaat mijn hulpverlenershart wat sneller kloppen. Met deze doelgroep in een cruciale leeftijd is nog veel winst te behalen voor de toekomst. Ons doel is hun heel praktisch taken aan te leren die nodig zijn om zelfstandig te wonen. We proberen eerst een vertrouwensrelatie op te bouwen en ze hebben soms veel begeleiding nodig, maar we willen hen prikkelen en motiveren om zich te ontwikkelen. Als we niets voor hen doen, zien we hen later weer terug in de maatschappelijke opvang. Uiteindelijk wil iedereen hier het liefste weer zelfstandig gaan wonen", aldus Kooyman.
Tijdens de bijeenkomst voorafgaand aan de onthulling van het schilderij leggen verschillende sprekers uit waarom een jongerenfoyer belangrijk is. Drs. Marris van de Luytgaarden, directeur van CWCW Noord-Holland. vergelijkt de jongeren in Vast en Verder met een uit het nest gevallen jonge vogel. "Sommige mensen vinden, datje dan de natuur zijn gang moet laten gaan, maar eigenwijs als ik ben, pak ik zo'n vogel op en neem ik het mee naar binnen om te verzorgen. Op een gegeven moment is de vogel klaar om uit te vliegen en dan moetje hem laten gaan." Volgens de directeur geldt dit ook voor de bewoners in de flat. "Ze hebben een poosje een steuntje in de rug nodig. Dan moeten we ze vasthouden, tot het moment dat ze op eigen benen kunnen staan. Aandacht voor jongeren is belangrijk en we moeten de balans vinden tussen 'vasthouden en hen laten gaan'."
Drs Saskia Stuiveling begint haar verhaal met: "Ik neem mijn petje af voor dit project en voor de jongeren die hun toekomst in eigen hand nemen, door in Vast en Verder te stappen." Voor de twintig bewoners van het Leger des Heils project heeft ze een wit petje meegebracht, met de tekst Petje Af. De aanwezige bewoners komen snel naar voren om het in ontvangst te nemen.
Ook wethouder Herman Tuning van gemeente Haarlemmermeer is positief over deze ontwikkeling. "Hier hebben we wonen, werken en opleiding voor jongeren in een gebouw", constateert hij in zijn openingwoord. "Met ingang van vandaag maakt het Leger des Heils met Vast en Verder er officieel deel van uit.
Dat dit mogelijk is in een flatgebouw in een gewone wijk, komt door samenwerking tussen alle partijen." Voor alle bewoners van de flat heeft ir. Pieter de Jong, directeur van Woningbouwvereniging Ymere, ansichtkaarten laten maken met een afbeelding van het kunstwerk op de gevel De Dolende Ridders. Om de samenwerking te benadrukken tekenen de vertegenwoordigers van de zeven organisaties die samen deze jongerenfoyer mogelijk maken de samenwerkingsovereenkomst. Hiermee geven ze aan dat ze uitgaan van een resultaatsverplichting. De jongeren moeten met hulp van de verschillende begeleidingsvormen uiteindelijk uitstromen naar een zelfstandige woning, werk en een gezond sociaal netwerk. Volgens It.-kolonel Ine Voorham, de directeur van de Stichting Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg, is het getal zeven in de Bijbel het getal van de volheid. "Zeven vertegenwoordigers tekenden, dus het moet goed komen."
Tekst A. van Wagtendonk en S. van Leeuwen
Tijdens de bijeenkomst voorafgaand aan de onthulling van het schilderij leggen verschillende sprekers uit waarom een jongerenfoyer belangrijk is. Drs. Marris van de Luytgaarden, directeur van CWCW Noord-Holland. vergelijkt de jongeren in Vast en Verder met een uit het nest gevallen jonge vogel. "Sommige mensen vinden, datje dan de natuur zijn gang moet laten gaan, maar eigenwijs als ik ben, pak ik zo'n vogel op en neem ik het mee naar binnen om te verzorgen. Op een gegeven moment is de vogel klaar om uit te vliegen en dan moetje hem laten gaan." Volgens de directeur geldt dit ook voor de bewoners in de flat. "Ze hebben een poosje een steuntje in de rug nodig. Dan moeten we ze vasthouden, tot het moment dat ze op eigen benen kunnen staan. Aandacht voor jongeren is belangrijk en we moeten de balans vinden tussen 'vasthouden en hen laten gaan'."
Drs Saskia Stuiveling begint haar verhaal met: "Ik neem mijn petje af voor dit project en voor de jongeren die hun toekomst in eigen hand nemen, door in Vast en Verder te stappen." Voor de twintig bewoners van het Leger des Heils project heeft ze een wit petje meegebracht, met de tekst Petje Af. De aanwezige bewoners komen snel naar voren om het in ontvangst te nemen.
Ook wethouder Herman Tuning van gemeente Haarlemmermeer is positief over deze ontwikkeling. "Hier hebben we wonen, werken en opleiding voor jongeren in een gebouw", constateert hij in zijn openingwoord. "Met ingang van vandaag maakt het Leger des Heils met Vast en Verder er officieel deel van uit.
Dat dit mogelijk is in een flatgebouw in een gewone wijk, komt door samenwerking tussen alle partijen." Voor alle bewoners van de flat heeft ir. Pieter de Jong, directeur van Woningbouwvereniging Ymere, ansichtkaarten laten maken met een afbeelding van het kunstwerk op de gevel De Dolende Ridders. Om de samenwerking te benadrukken tekenen de vertegenwoordigers van de zeven organisaties die samen deze jongerenfoyer mogelijk maken de samenwerkingsovereenkomst. Hiermee geven ze aan dat ze uitgaan van een resultaatsverplichting. De jongeren moeten met hulp van de verschillende begeleidingsvormen uiteindelijk uitstromen naar een zelfstandige woning, werk en een gezond sociaal netwerk. Volgens It.-kolonel Ine Voorham, de directeur van de Stichting Leger des Heils Welzijns- en Gezondheidszorg, is het getal zeven in de Bijbel het getal van de volheid. "Zeven vertegenwoordigers tekenden, dus het moet goed komen."
Tekst A. van Wagtendonk en S. van Leeuwen
