Volop vraag naar jonge ambachtslieden
maandag, 14 december 2009
Nederland heeft schoenmakers, goudsmeden, kleermakers, en leerbewerkers nodig. „We kunnen van alles bedenken, maar niemand kan het meer maken.”
Modeontwerper Jan Taminiau was laatst in China, op zoek naar bijzondere ambachten. Pottenbakken, borduren, naaien: Taminiau vindt daarin inspiratie voor zijn jurken. „Vorige keer viel het tegen. Zag ik daar ook al vrouwen op knoppen drukken.” Hij houdt van handwerk, volgens de ontwerper wereldwijd steeds schaarser. Maar in eigen land keert het ambacht langzaam terug. Er zijn weer vakscholen. En er is werk.
Veel werk zelfs, zegt het Hoofdbedrijfsschap Ambachten (HBA), brancheorganisatie voor vaklieden in veertig sectoren. Voorzitter Piet Kalle: „Ondanks de crisis is er nog altijd meer vraag naar vakmensen dan aanbod. Bovendien is de uitstroom door vergrijzing groot.”
„In de ambachten is vooral behoefte aan ondernemerschap”, zegt Wim Ummels van de SVGB. Schoen-, hoeden-, meubel-, of klokkenmakers, goud- en zilversmeden, pianoreparateurs: dat zijn vaak zelfstandigen zonder personeel, dus zonder vacatures. Door de vergrijzing is er wel ruimte voor nieuwe ondernemers, jaarlijks minimaal 300 volgens schattingen van het SVGB. „Het duurt vier jaar om een vak te leren. Als er nu geen aanwas is, is het tekort over een vier jaar nog veel groter”, waarschuwt Kalle. Bovendien gaat met de pensionering van ambachtslieden veel kennis verloren.
Het middelbaar onderwijs kent sinds vorig jaar Vakcolleges. Daar krijgen vmbo-leerlingen zes jaar veel praktijkles in techniek, met als eindpunt een mbo-diploma op niveau 2 of 3.
Door alle aandacht kiezen langzaam steeds meer jongeren voor een ambachtelijk beroep, ziet Wim Ummels van het SVGB. „Maar de instroom is nog niet zoals gewenst.”
Het ambacht kampt met een imagoprobleem. Branchevoorzitter Kalle: „Ouders van nu willen dat hun kinderen doorstuderen.” We waarderen handwerk niet meer, zegt ook Lucas Hendricks van de gemeente Amsterdam. „Jongeren denken alleen aan de timmerman. Maar je kunt ook games bouwen of meewerken aan een jurk van Jan Taminiau.”
Verder ziet Hendricks voordelen voor de leefbaarheid van de stad. Vaklieden zijn vaak ondernemers met een winkel of atelier in hun eigen buurt. Die bedrijvigheid verbetert de sfeer. „Als in een wijk alleen maar mensen wonen, is er overdag, als zij werken, weinig te doen. Dat geeft een onveilig gevoel.” Hij oppert lagere huren, opdat vaklieden en winkeliers kunnen concurreren met supermarkten en terugkeren in de wijken.
Nb. bovenstaande is een selectie uit het artikel
BRON: NRC 9 december, auteur Karlijn van Houwelingen
